Een woordje over mezelf
Ik ben Peggy, geboren in 1961, gelukkig getrouwd en trotse moeder van 3 dochters en een zoon. In mijn vrije tijd kom ik graag tot rust in de natuur, en ben ik graag in beweging. Genieten doe ik van de kleine dingen en het liefst met volle teugen.
Fotografie heeft me altijd ontzettend geboeid, en in de afgelopen jaren heb ik mezelf hier verder op toegelegd. Deze verdieping heeft ook mijn creatieve geest verder aangewakkerd, waardoor ik fotografie al snel ging combineren met kunst om tot nieuwe creaties te komen.
Als studente fotokunst kwam ik op het idee om mijn verleden in beeld te brengen in collages en een boek, wat je inmiddels ook digitaal hier op mijn website kan inkijken. Met mijn werk werd ik in ’19 laureaat fotokunst, waaruit voortvloeide dat ik mijn werk meerdere malen mocht tentoonstellen.
Een ontzettend leuke maar overdonderende ervaring voor mij, waar ik met gepaste trots op terugblik. In ’22 kwam ik bij BREEDBEELD in hun Opus One concept terecht, een combinatie van een tentoonstelling en fotoboek waarin mijn werk te zien is. Verder op deze pagina lees je het bijbehorende interview met een blik op de inspiratie voor mijn werk.
Laat de inhoud je niet afschrikken, maar laat mijn werk een inspiratie zijn.
Met de collages en het boek tracht ik een moeilijk onderwerp meer toegankelijk en bespreekbaar te maken. Dit is mijn manier om mijn stem op een positieve manier te laten horen, en lotgenoten te stimuleren om hetzelfde te doen.
Je kan niet kiezen waar je wieg staat;
wel waar je die van je kinderen neerzet.
Lieve groeten, Peggy
'There is always someone who understands you'
Ook zonder hun verhaal zijn de foto’s en collages van Peggy De Fijn waardevol en onvergetelijk. Ze verwijzen naar elementen die leven in het beeldgeheugen van elke kijker.
Maar het verhaal dat aan de basis ligt van haar werk is zo tragisch dat de schoonheid van die beelden hartverscheurend wordt. Dan weet je bijvoorbeeld dat een zetel ook de plek is waar de man zat die haar misbruikte. En toch zullen de foto’s en collages nooit hun geheim helemaal prijsgeven. Het is beter zo.
In ‘There is always someone who understands you’ combineer je foto’s met collages. Kan je iets meer vertellen over de wisselwerking tussen beeld en collage in de reeks?
” Deze collages zijn geïnspireerd op mijn vorige boekproject ‘My Secret’. Het idee om met minder goede afdrukken een nieuw werk te realiseren, daagde mij uit. Niet enkel om verspilling tegen te gaan, maar ook vanuit het verlangen om mijn zwaarbeladen verhaal een nieuwe dimensie te geven. De grotere collages zijn gecreëerd uit gerecycleerde oude kaften, vergeeld papier en karton die de tijdsfeer weergeven.
Er was geen strak afgelijnd vertrekpunt, eerder een proces van associaties, een fantasie die de vrije loopt neemt.
Bepaalde structuren, beelden of kleuren riepen oude herinneringen op, die op hun beurt weer hun eigen leven gingen leiden.
Ik vond het belangrijk om mijn leven als kind weer te geven in de luchtigere, surrealistisch aandoende collages. Het boek viel namelijk nogal zwaar bij de kijker. Voor mij was dat echter de wereld waarin ik ben opgegroeid vanaf mijn derde levensjaar tot mijn 17.
Via slachtofferhulp van Vrij en Vrolijk, de instelling waar ik zat, heb ik ook oude dossiers kunnen inkijken. Ze konden ook vragen beantwoorden. Zo heb ik een heldere kijk gekregen op mijn verleden. Via hen heb ik ook oude foto’s gevonden van de instellingen en de kinderen. Die heb ik gebruikt om bepaalde locaties te ensceneren op andere plaatsen, bijvoorbeeld in een oude klooster, en dan te gaan fotograferen. De meeste instellingen zijn intussen immers afgebroken. “
Was het maken van deze reeks voor jou ook een deel van het verwerkingsproces?
” Misschien een heel klein beetje. Ik denk dat als je dingen niet verwerkt hebt, je er ook geen werk over kan maken omdat het vrij intensief is. Je moet bij jezelf gaan graven en dat brengt de nodige tranen en volharding met zich mee. Het verwezenlijken van mijn project heeft me wel rust en voldoening gegeven.
Ik heb voordien ook nooit mijn verhaal gedaan, maar de nood was er om er mee naar buiten te komen. Ik moest het op een of andere manier kwijt kunnen. Dit had ik me al voorgenomen toen ik dertien jaar was: ik wilde mijzelf bewijzen, vooral tegenover mijzelf. Ik ben Peggy, zo zit ik ineen. Ik heb dat meegemaakt. Ik ben geworden wie ik ben en daar ben ik best fier op. Ik heb jaren gestreden om te staan waar ik nu sta. En dat is niet zo evident. “
Een element dat in de collages vaak terugkeert zijn de felle kleuren van de snoepbeertjes. Zit er bepaalde betekenis achter dat beeld?
” De zure beertjes zijn een houvast en tegelijk een verwijzing naar het verleden. Ze brengen ook opnieuw een zekere lichtheid.
Ik herinner me dat mijn ma het zakje met zure beertjes op de tv had gezet. Ik kon daar niet aan weerstaan en at er twee snoepjes van.
Ik had er niet op gerekend dat het aantal snoepjes onderaan op de zak stond geschreven. Mijn ma telde de snoepjes na en ik kreeg een rammeling. Ik kon nog altijd niet weerstaan aan de snoepjes en sindsdien beet ik de oortjes en pootjes ervan af; zo bleef het aantal hetzelfde. Ik eet nog altijd graag zure beertjes (lacht). “
Dit project vertelt jouw zeer heftige verhaal door middel van beelden, herinneringen en associaties. Wat wil je hieruit aan de kijker meegeven?
” Seksueel misbruik is nog altijd taboe. Met deze reeks wil ik dit doorbreken en het bespreekbaar maken. Ik wil mensen stimuleren om met hun verhalen naar buiten te komen en er over te praten. Ik ben zelf als driejarig kind in de instelling Vrij en Vrolijk in Antwerpen geplaatst. Die beelden staan in mijn geheugen gegrift. Ik kreeg op dat moment de stempel van ‘hersengestoorde’. Zowel kind als ouders werden uitgebuit door de instelling voor meer subsidies. Beide partijen werden als zwakkelingen gezien.
In de instellingen werden mijn haren afgeschoren met een tondeuse en mijn kleren afgenomen. Daarna werd ik bij andere kinderen gezet. Als er ouders op bezoek kwamen, kregen we mooie kleren aan en mochten we ze ontmoeten in een grote zaal. Wanneer we cadeaus kregen, werden die nadien afgenomen en bovenaan in de kast in een grote doos gestopt. We hebben die nooit gekregen. Onze mooie kleren werden nadien afgenomen en we kregen weer de lompen aan van de instelling. En zo zijn er nog meerdere verhalen.
Toen ik terug thuiskwam vanuit de instelling, had mijn pa een prachtige tekening gemaakt in mijn poëziealbum: “welkom”. Daarna vond het misbruik meerdere keren plaats en ben ik nadien terug geplaatst in een andere instelling. In het verleden was er ook al misbruik geweest, maar toen kon ik het niet plaatsen omdat ik te jong was, denk ik. Het misbruik werd aangegeven maar nadien moest ik mijn verklaringen intrekken van mijn ma. Dat heb ik toen ook gedaan omdat ik bang was voor mijn ouders. Wanneer ik thuis was, was het altijd een beetje overleven.
Op latere leeftijd heb ik nog in verschillende andere instellingen gezeten. Buiten Vrij en Vrolijk waren die oké, maar ik heb nooit normaal onderwijs gekregen. De reden was: je moest naar een arts voor evaluatie maar als ik daar tegen durfde te zeggen dat één plus drie vier was, dan kreeg ik thuis een pak rammel om U tegen te zeggen. Ik deed dus alsof ik het niet kon. Mijn ouders zaten naast me bij de gesprekken. Ik werd 80% invalide verklaard. Voor die ‘goede uitslag’ mochten we dan een keertje naar de kermis. ”
Let's connect !
Kom je graag met mij in contact?
Vragen, ideeën, complimenten?
Je bent van harte welkom.
Laat een berichtje achter door het formulier in te vullen.
Ik vind het leuk om je reactie te lezen.